نویسنده ی مقاله: دکتر گرگوری فورلنزا
خلاصه ی کلیدی:
· کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱ می توانند از نوآوری های فناورانه مانند سیستم های خودکار تزریق انسولین بهره مند شوند.
· تلاش ها برای بهبود مراقبت و دسترسی در این گروه جمعیتی در حال افزایش است.
۲۹سپتامبر ۲۰۲۵ - با افزایش تعداد کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱، بار روزانه ی مدیریت این بیماری مزمن و دشوار و حفظ کنترل مناسب قند خون، تمام جنبه های زندگی آن ها و مراقبان و والدینشان را تحت تأثیر قرار می دهد.
با توجه به آثار شناخته شده ی هایپرگلایسمی مزمن و یافته های جدید درباره ی تأثیر آن بر حافظه، بهره ی هوشی، عملکرد اجرایی و یادگیری در کودکان در حال رشد، ضروری است از پیشرفت های فناوری دیابت برای ساده سازی مدیریت بیماری استفاده کنیم.
سیستم های خودکار تزریق انسولین (AID) ابزار نوآورانه ای در خط مقدم این تلاش ها هستند. با توجه به پیش بینی افزایش تشخیص دیابت در کودکان و نوجوانان در دهه های آینده و بار فزاینده ی آن بر نظام سلامت، بهره گیری از فناوری هایی که می توانند کیفیت زندگی و پیامدهای درمانی را بهبود بخشند، حیاتی است.
دیابت نوع ۱، یکی از شایع ترین بیماری های مزمن دوران کودکی است و طبق گزارش CDC، حدود یک کودک از هر ۳۰۰ کودک و نوجوان (در مجموع ۳۰۴هزار نفر تا سال ۲۰۲۱) در ایالات متحده تا سن ۲۰ سالگی به آن مبتلا هستند.
کودکان مبتلا و خانواده های آنها با استرس های روزانه ای مواجه هستند، از جمله:
· تنظیم رژیم غذایی و تزریق دوز مناسب انسولین قبل از هر وعده یا میان وعده؛
· اختلال خواب به دلیل ترس از افت خطرناک قند خون؛
· درد ناشی از تزریق های متعدد روزانه؛
· دشواری تعویض دستگاه های دیابت؛
· مسائل مربوط به دیده شدن اجتماعی و تصویر ذهنی از خود.
چالش های درمانی در این گروه سنی شامل نوسانات زیاد در نیاز به انسولین، رفتارهای غذایی نامنظم و فعالیت بدنی شدید و غیرقابل پیش بینی است.
حدود ۶۰ درصد از کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱ در گروه «پرخطر» قرار می گیرند، زیرا به اهداف مراقبتی انجمن دیابت آمریکا(ADA) در زمینه HbA1c و زمان در محدوده ی مطلوب(Time in Range) نمی رسند. این شاخص ها نمای دقیق تری از کنترل قند خون ارائه می دهند. عدم دستیابی به این اهداف، خطر بروز بیماری های میکروواسکولار مزمن مانند بیماری های قلبی، نوروپاتی، نارسایی کلیه و مشکلات چشمی را افزایش می دهد.
پیشرفت در سیستم های AID امیدبخش است، زیرا راه حلی پیشرفته برای کاهش بار بیماری و توانمند سازی بیماران و خانواده هایشان در بهبود کنترل قند خون و پیامدهای سلامت فراهم می کند. این سیستم ها که با نام های «حلقه بسته هیبریدی» یا «پیشرفته» نیز شناخته می شوند، شامل پمپ انسولین و حسگر پیوسته ی قند خون هستند و با الگوریتم های هوشمند، تزریق انسولین را تنظیم می کنند.
کنترل مناسب قند خون با کمکAID می تواند زمان در محدوده را افزایش دهد، خطر افت یا افزایش شدید قند خون را کاهش دهد، بار کلی بیماری را کم کند و به کودکان آزادی بیشتری برای تمرکز بر زندگی روزمره بدهد.
در حال حاضر، بیش از ۸۰ درصد از بیماران جوان من از سیستم های AID استفاده می کنند، در حالی که این رقم در جمعیت عمومی تقریباً نصف است. این سیستم ها استاندارد جدیدی در مراقبت ارائه می دهند که ایمن، مؤثرند و کمتر از تزریق های روزانه آزاردهنده هستند.
در ده سال گذشته، مطالعات تصادفی کنترل شده ی متعددی نشان داده اند که افراد استفاده کننده از AID کنترل بهتری نسبت به افراد بدون AID دارند. این یافته ها چنان قوی هستند که دیگر نمی توان بیماران را به طور تصادفی در گروه بدون AID قرار داد، زیرا بسیاری از پزشکان آن را استاندارد مراقبت می دانند. به نظر من، این یک تغییر ذهنی مهم در حوزه‌ی دیابت است: بیماران با این فناوری بهتر عمل می کنند.
در مطالعه ای که مارس ۲۰۲۴در نشریه Diabetes Technology & Therapeutics منتشر شد، سیستم MiniMed 780G با حسگر Guardian 4 با داده های کلیدی سیستم MiniMed 670G با حسگرGuardian 3 مقایسه شد. نتایج نشان داد که بار ترکیبی دیابت در گروه کودکان ۷ تا ۱۷ساله (شامل میانگین قند خون، زمان خارج از محدوده ی مطلوب) با استفاده از MiniMed 780G به میزان ۲۸.۵ درصد کاهش یافت.
در مطالعه ای دیگر توسط دکتر بارتلومی ماتیِیکو از دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف لهستان، افراد تازه وارد به فناوری که از تزریق های روزانه به استفاده از MiniMed 780G منتقل شده بودند، پس از ۹۰روز به میانگین زمان در محدوده ی ۸۵ درصد رسیدند و در طول شبانه روز ۲۱.۵ درصد افزایش در زمان مطلوب داشتند.
تحقیقات مکرراً نشان داده اند که سیستم هایAID می توانند مدیریت زودهنگام و پایدار دیابت را فراهم کرده و اثرات محافظتی در برابر هایپرگلایسمی ایجاد کنند که تا دهه ها دوام دارد. شواهد بالینی اخیر از نوآوری ها و بهبودهای این فناوری، برتری استفاده از آن را نسبت به عدم استفاده تأیید می کند.
ارزش این سیستم ها در مطالعات متعدد مروری تأیید شده و در استانداردهای ملی سلامت به عنوان بخش جدایی ناپذیر مدیریت دیابت گنجانده شده است. انجمن دیابت آمریکاو سازمان های معتبر دیگر مانند انجمن بین المللی دیابت کودکان و نوجوانان، سیستم هایAID را به عنوان استاندارد توصیه شده برای بهبود کنترل قند خون و پیامدهای سلامت در بیماران دیابت نوع ۱، صرف نظر از سن، فرهنگ یا تجربه با پمپ انسولین، معرفی کرده اند.
در گزارش «استانداردهای انجمن دیابت آمریکا در مراقبت از دیابت – ۲۰۲۵» آمده است: «سیستم هایAID باید روش ترجیحی تزریق انسولین برای بهبود پیامدهای گلایسمی، کاهش هیپوگلایسمی و کاهش نابرابری‌ها در کودکان و بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ و سایر انواع دیابت وابسته به انسولین باشند، مشروط بر اینکه فرد (یا مراقب او) توانایی استفاده از دستگاه را داشته باشد. انتخاب سیستم AID باید بر اساس شرایط، ترجیحات و نیازهای فردی انجام شود».
وجود این استانداردها به ایجاد انگیزه ی بیشتر برای پزشکان و خانواده های کودکان پرخطر کمک کرده تا برای دریافت بهترین مراقبت، صرف نظر از محل زندگی یا وضعیت اقتصادی، تلاش کنند و موانع دسترسی به منابع درمانی در جامعه و مدرسه را کاهش دهند.
پذیرش سیستم های AID شباهت هایی با تحول بزرگی دارد که با ورود CGM(پایش پیوسته ی قند خون) در مدیریت دیابت نوع 1 رخ داد. همان طور که CGM به بخش اصلی مراقبت از دیابت تبدیل شد، اکنون وارد عصر جدیدی از فناوری شده ایم که در آن سیستم های AID به طور پیش فرض برای کاهش بار بیماری در کودکان با HbA1c بالا ارائه می شوند.
این دوران، زمان هیجان انگیز و پرشتابی در نوآوری های دیابت است که به نفع کودکان ماست. ما ابزارهای موفقیت را در اختیار داریم. گفت‌وگو با خانواده ها را زود آغاز کنید، انگیزه های هر کودک را بشناسید. پژوهش های مستمر و پیشرفت های فناورانه، همراه با آموزش، پیگیری و حمایت از بیماران و خانواده ها، به کاهش بار بیماری و بهینه سازی پیامدها و کیفیت زندگی کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱ادامه خواهند داد.
منبع:
https://www.healio.com/news/endocrinology/20250929/improving-outcomes-for-highrisk-children-with-diabetes-using-automated-insulin-delivery